« ایرانی­ ها یک جشن آتش ­افروزی درموسم انقلاب زمستان برگزار می ­کردند که سده یا سذه نام داشت. در بلندترین شب سال همه جا تل­های آتش بر می ­افروختند و شاهان و شهریاران به پای پرندگان و حیوانات خاشاک و علف خشک می ­بستند و آتش می­ زدند و سپس پرنده را در آسمان رها می­ کردند یا حیوان را ول می­ کردند که فرار کند وبدین ­گونه آسمان و زمین پر از آتش و شعله می­ شد تو گویی دشت و صحرا و آسمان آتش گرفته است.»

 

جیمز جرج فریزر، شاخه­ ی زرین( پژوهشی در جادو و دین)، کاظم فیروزمند، ص753.