گفتگوی آسمانی

در عرش به فردوسی، می گفت چنین سعدی

                                        آخر به مراد ما دنیا شد و دورانش

بر فرش زمین بنگر بنگاشته هر سویی

                                       نقش تو و نام من در شهر و بیابانش

هر مکتب و هر محفل، هر شارع و مارستان

                                       نام من و تو دارد بر سردر و ایوانش

رو سوی معری کرد سقراط و به حسرت گفت

                                      افسوس بدین دنیا وین مردم نادانش

آن روز که ما بودیم دردانه تاج دهر

                                       مردیم به ناکامی محتاج کفی نانش

واز بعد قرون امروز ریزند به پاکوبی

                                       گلها به مزار ما خوبان غزلخوانش

اینست و مجوزین پیش ارج هنر از گیتی*

                                     گر خواجه شیرازی ور خواجوی کرمانش

ناکامی و ناداری اصل هنر است آیا؟

                                    یا هر که هنر ورزید خود کرد پریشانش

من گویم، گر می بود، فردوسی و سعدی را

                                     خشتی زر با طاقش متری ز خیابانش

شهنامه بسوزاندی دیوان بپراکندی

                                     بر باد خزان دادی اوراق گلستانش

                    بازیگران کاخ سبز، محمد ابراهیم باستانی پاریزی، نشر قلم، 1390(چاپ دوم)، صفحه 84.   

       

* در نسخه چاپ شده از شعر چنین آمده است« اینست و مجوز ین پیش ارج هنر از گیتی» که به نظر اشتباه چاپی است. به نظر می رسد آن بیت چنین باشد :

« اینست و مجو زین بیش، ارج هنر از گیتی    

                                گر خواجه شیرازی ور خواجوی کرمانش»